چه بد شده است که مدتی ست خیلی گله مند هستم، در واقع نمی خندم! از آنچه که در محیط اطرافم می بینم و نمی توانم آنرا عوض کنم، ناراحتم و این مساله در روابط من با دوستان و اطرافیانم بسیار تاثیر گذاشته است. به همه کس انتقاد می کنم (به درست و غلط آن کار ندارم، اما دید من انتقادی شده است!) تعجبی نیست اگر بگوییم این یک واقعیت است که در کشور ما، جوانان در شرایطی دشوار قرار گرفته اند که نه تنها زندگی را پُر برایشان سخت ساخته است، بلکه مانند باتلاقیست که آن را راه گریزی نیست. این بدیهی است که یکی از خواسته های هر جوانی ازدواج و یافتن همدم است، و بهترین همسر را تنها خو

به نام خالق ترازو، وزن و نقطه ی دارای گرادیان صفر... تقدیم به دو نفر از بهترین دوستانم، مجتبی و امیر... ای دوستِ من: چه زیباست که میدانی سوادت بیشتر است، تجربه ات بیشتر است، و مهمتر از همه چیز، تلاشت بیشتر است... اما او بیشتر تقدیر می شود... چه زیباست که از ته قلبت میدانی که او با تلاشی یک دهم تو سودی به ظاهر 10 برابر به دست می آورد و تو هیچ کاری نمی توانی بکنی... مجتبی و امیر دوست داشتنی، از ته قلب افتخار می کنم که دوستانی مثل شما دارم. "دانشمندانی بزرگ و قوی دل"! مهم نیست اگر عده ای بی سواد، بدون فایده برای جامعه و فاقد تحصیلات علمی، پولی به اندازه ی حقوق 6.5 سا

سال پیشدانشگاهی بود و دوره ی جوانی... با شدت بسیار زیادی درس میخواندیم. اما برای این کار عبث - به معنای واقعی کلمه - یک دلیل بسیار مهم وجود داشت، و آن چیزی نبود به جز: "امید". اما امید به چه چیز؟ در واقع به این جمله (ی کلیشه ای) امیدوار بودیم: (( تمام سعیتو بکن، برو دانشگاه و بعدش دیگه راحت میشی. )) و ما محکوم بودیم به این امید. خدا را بسیار شکر می کنم در مورد خودم، به این دلیل که در آن دوران دقیقا به اندازه کافی درس می خواندم، با برنامه ریزی؛ و هرگز چیزهای دیگر را فدای درسم نمی کردم. اما... به هر حال با گذشت روزها، کم کم زمانی رسید (بعد از عید) که مطالعات من هم ب

منظره ی اول: در یکی از صبح های ترم دوم، پس از اینکه رفتیم سر جلسه متوجه شدیم که استاد درس کم نگذاشته اند و سوالاتی مطرح کرده اند که نه تنها از حد تدریسشان بسیار فراتر بود، بلکه واقعا نیاز به "پیش نیازهایی از دروس ترم آینده که هنوز مطالعه نکرده بودیم" نیز داشت... من که میزان مطالعاتم تا دو ترم جلوتر نیز پیش روی کرده بود، آن پیش نیاز ها را کسب کرده بودم و تمام سوالات را جواب دادم. زمانی که نمرات اعلام شد، از 20/20 شده بودم. بدون هیچ شیفتی. خیلی خوشحال شدم!!! منظره ی دوم: شبی تابستانی بود. تهران مانده بودم تا به کارهایم رسیدگی کنم. چشمانم را روی هم گذاشتم اما خاطر

به نام خالق درحت، بلبل، دلبر و پارک اوایل سومین هفته ی ترم یک بود، یکی دو هفته از شروع دانشگاه ها گذشته بود... یکی دو هفته از آن روزی که کلی پیاده روی کرده بودم تا ((او)) را ببینم گذشته بود... هوا به طرز عجیبی با نرخِ خوبی از هفته های قبلی سردتر شده بود... با اینکه هنوز مدت زیادی از شروع سال تحصیلی(!) نگذشته بود، اما همه ی بچه ها داشتن چمدون هاشون رو می بستن و در همین ابتدای سال تحصیلی برمی گشتن خونه هاشون، علتش این بود که اون سال، تاسوعا و عاشورا افتاده بود تو این هفته... و هفته ای که اواسطش دو روز تعطیلی داشته باشه، فرصت بسیار خوبی رو فراهم می کنه برای یه هفته